เรามักอดทนคนทั้งโลกได้

เพราะเราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

แต่คนคนเดียวในโลก

ที่เรามักทนไม่ค่อยได้นั่นคือ...คนรักของตัวเอง

ยิ่งเรารู้ว่าใครรัก เราจะยิ่งตามใจตัวเองมากขึ้น

เพราะรู้ว่าทำอย่างไร เขาก็ไม่มีวันเกลียดเราได้

เราจึงใช้อารมณ์กับคนรักเสมอ

ทั้งๆที่ใจจริงก็ไม่ได้อยากทำ

แต่ด้วยความเคยชิน เราจึงพลั้งเผลอ

พอรู้ตัวก็รู้สึกผิด แล้วก็บอกกับตัวเองว่า

ฉันจะอารมณ์เสียใส่เธอเป็นครั้งสุดท้าย

แต่ก็ไม่เคยสุดท้ายได้จริง

เพราะประมาทจึงทำซ้ำแล้วซ้ำอีก

บางทีเราอาจไม่รู้ตัวว่านาทีที่เราร้ายนั้น

เขาคิดอะไรอยู่...

และคงน่าเสียดาย...

หากเราต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

เมื่อเราบอกกับตัวเองว่า

เราจะใช้อารมณ์ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย

แต่เขากลับคิดในใจคนเดียวเงียบๆ

ว่าเขาจะทนเราเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนกัน

.....อย่ารอให้รักจากไป   แล้วจึงเข้าใจว่ารักกัน.....